การถอดเสียงภาษาจีนด้วย PINYIN (拼音)ตอนที่ 7

ฝึกอ่าน PINYIN

 

dì zǐ guī

zǒng xù

dì zǐ guī shèng rén xùn shǒu xiào tì cì jǐn xìn
fàn ài zhòng ér qīn rén yǒu yú lì zé xué wén

rù zé xiào

fù mǔ hū yìng wù huǎn fù mǔ mìng xíng wù lǎn
fù mǔ jiào xū jìng tīng fù mǔ zé xū shùn chéng
dōng zé wēn xià zé jìng chén zé xǐng hūn zé dìng
chū bì gù fǎn bì miàn jū yǒu cháng yè wú biàn
shì suī xiǎo wù shàn wéi gǒu shàn wéi zǐ dào kuī
wù suī xiǎo wù sī cáng gǒu sī cáng qīn xīn shāng
qīn suǒ hào lì wèi jù qīn suǒ wù jǐn wèi qù
shēn yǒu shāng yí qīn yōu dé yǒu shāng yí qīn xiū
qīn ài wǒ xiào hé nán qīn zēng wǒ xiào fāng xián
qīn yǒu guò jiàn shǐ gēng yí wú sè róu wú shēng
jiàn bú rù yuè fù jiàn háo qì suí tà wú yuàn
qīn yǒu jí yào xiān cháng zhòu yè shì bù lí chuáng
sāng sān nián cháng bēi yè jū chù biàn jiǔ ròu jué
sāng jìn lǐ jì jìn chéng shì sǐ zhě rú shì shēng

chū zé tì

xiōng dào yǒu dì dào gōng xiōng dì mù xiào zài zhōng
cái wù qīng yuàn hé shēng yán yǔ rěn fèn zì mǐn
huò yǐn shí huò zuò zǒu zhǎng zhě xiān yòu zhě hòu
zhǎng hū rén jí dài jiào rén bù zài jǐ jí dào
chēng zūn zhǎng wù hū míng duì zūn zhǎng wù xiàn néng
lù yù zhǎng jí qū yī zhǎng wú yán tuì gōng lì
qí xià mǎ chéng xià jū guò yóu dài bǎi bù yú
zhǎng zhě lì yòu wù zuò zhǎng zhě zuò mìng nǎi zuò
zūn zhǎng qián shēng yào dī dī bù wén què fēi yí
jìn bì qū tuì bì chí wèn qǐ duì shì wù yí
shì zhū fù rú shì fù shì zhū xiōng rú shì xiōng

jǐn

zhāo qǐ zǎo yè mián chí lǎo yì zhì xī cǐ shí
chén bì guàn jiān shù kǒu biàn niào huí zhé jìng shǒu
guān bì zhèng niǔ bì jié wà yǔ lǚ jù jǐn qiè
zhì guān fú yǒu dìng wèi wù luàn dùn zhì wū huì
yī guì jié bú guì huá shàng xún fèn xià chèn jiā
duì yǐn shí wù jiǎn zé shí shì kě wù guò zé
nián fāng shào wù yǐn jiǔ yǐn jiǔ zuì zuì wéi chǒu
bù cōng róng lì duān zhèng yī shēn yuán bài gōng jìng
wù jiàn yù wù bì yǐ wù jī jù wù yáo bì
huǎn jiē lián wù yǒu shēng kuān zhuǎn wān wù chù léng
zhí xū qì rú zhí yíng rù xū shì rú yǒu rén
shì wù máng máng duō cuò wù wèi nán wù qīng lüè
dòu nào chǎng jué wù jìn xié pì shì jué wù wèn
jiāng rù mén wèn shú cún jiāng shàng táng shēng bì yáng
rén wèn shuí duì yǐ míng wú yǔ wǒ bù fēn míng
yòng rén wù xū míng qiú tǎng bù wèn jí wéi tōu
jiè rén wù jí shí huán hòu yǒu jí jiè bù nán

xìn

fán chū yán xìn wéi xiān zhà yǔ wàng xī kě yān
huà shuō duō bù rú shǎo wéi qí shì wù nìng qiǎo
jiān qiǎo yǔ huì wū cí shì jǐng qì qiè jiè zhī
jiàn wèi zhēn wù qīng yán zhī wèi dì wù qīng chuán
shì fēi yí wù qīng nuò gǒu qīng nuò jìn tuì cuò
fán dào zì zhòng qiě shū wù jí jí wù mó hū
bǐ shuō cháng cǐ shuō duǎn bù guān jǐ mò xián guǎn
jiàn rén shàn jí sī qí zòng qù yuǎn yǐ jiàn jī
jiàn rén è jí nèi xǐng yǒu zé gǎi wú jiā jǐng
wéi dé xué wéi cái yì bù rú rén dāng zì lì
ruò yī fú ruò yǐn shí bù rú rén wù shēng qī
wén guò nù wén yù lè sǔn yǒu lái yì yǒu què
wén yù kǒng wén guò xīn zhí liàng shì jiàn xiāng qīn
wú xīn fēi míng wéi cuò yǒu xīn fēi míng wéi è
guò néng gǎi guī yú wú tǎng yǎn shì zēng yì gū

fàn ài zhòng

fán shì rén jiē xū ài tiān tóng fù dì tóng zài
xìng gāo zhě míng zì gāo rén suǒ zhòng fēi mào gāo
cái dà zhě wàng zì dà rén suǒ fú fēi yán dà
yǐ yǒu néng wù zì sī rén suǒ néng wù qīng zī
wù chǎn fù wù jiāo pín wù yàn gù wù xǐ xīn
rén bù xián wù shì jiǎo rén bù ān wù huà rǎo
rén yǒu duǎn qiè mò jiē rén yǒu sī qiè mò shuō
dào rén shàn jí shì shàn rén zhī zhī yù sī miǎn
yáng rén è jì shì è jí zhī shèn huò qiě zuò
shàn xiāng quàn dé jiē jiàn guò bù guī dào liǎng kuī
fán qǔ yǔ guì fēn xiǎo yǔ yí duō qǔ yí shǎo
jiāng jiā rén xiān wèn jǐ jǐ bú yù jí sù yǐ
ēn yù bào yuàn yù wàng bào yuàn duǎn bào ēn cháng
dài bì pú shēn guì duān suī guì duān cí ér kuān
shì fú rén xīn bù rán lǐ fú rén fāng wú yán

qīn rén

tóng shì rén lèi bù qí liú sú zhòng rén zhě xī
guǒ rén zhě rén duō wèi yán bú huì sè bú mèi
néng qīn rén wú xiàn hǎo dé rì jìn guò rì shǎo
bù qīn rén wú xiàn hài xiǎo rén jìn bǎi shì huài

yú lì xué wén

bú lì xíng dàn xué wén zhǎng fú huá chéng hé rén
dàn lì xíng bù xué wén rèn jǐ jiàn mèi lǐ zhēn
dú shū fǎ yǒu sān dào xīn yǎn kǒu xìn jiē yào
fāng dú cǐ wù mù bǐ cǐ wèi zhōng bǐ wù qǐ
kuān wéi xiàn jǐn yòng gōng gōng fū dào zhì sè tōng
xīn yǒu yí suí zhá jì jiù rén wèn qiú què yì
fáng shì qīng qiáng bì jìng jī àn jié bǐ yàn zhèng
mò mó piān xīn bù duān zì bú jìng xīn xiān bìng
liè diǎn jí yǒu dìng chù dú kàn bì huán yuán chù
suī yǒu jí juàn shù qí yǒu quē huài jiù bǔ zhī
fēi shèng shū bǐng wù shì bì cōng míng huài xīn zhì
wù zì bào wù zì qì shèng yǔ xián kě xún zhì

การถอดเสียงภาษาจีนด้วย PINYIN (拼音)ตอนที่ 4

เสียงวรรณยุกต์

เสียงวรรณยุกต์ในภาษาจีนประกอบด้วยเสียงทั้งสิ้น 4 เสียง และ 1 เสียงเบา อาจจะเรียกรวมว่ามีเสียง 5 เสียงได้ โดยหลักการเขียนจะเขียนอยู่บนสระ (โดยมีหลักการณ์ในการเขียนด้านล่าง)

ดังนี้

1

1.วรรณยุกต์เสียงที่หนึ่ง 5 - 5 แทนด้วยขีดระนาบสั้น ๆ ( ˉ ) เป็นเสียงที่อยู่ระหว่างเสียง สามัญ หรือตรี ในภาษาไทย :

ā ē ī ō ū ǖ

2

2. วรรณยุกต์เสียงที่สอง เสียง 3 - 5 เสียงเริ่มต้นที่ระดับ 3 และขึ้นไปจนเสียง 5 แทนด้วยขีดสั้น ๆ เอียงขวา
( ˊ ) คล้ายเสียง จัตวา ในภาษาไทย:
á é í ó ú ǘ

3

3. วรรณยุกต์เสียงที่สาม 2-1-4 แทนด้วยขีดรูปลิ่ม ( ˇ ) เสียงเริ่มจากระดับ 2 ลดไปที่ 1 และสูงขึ้นถึง 4 เวลาพูดติดกันจะคล้ายเสียง เอก ในภาษาไทย (แต่ไม่ใช่เสียง"เอก") :

ǎ ě ǐ ǒ ǔ ǚ

4

4.วรรณยุกต์เสียงที่สี่ เสียง 5 - 1 เสียงเริ่มต้นที่ระดับ 5 และตกลงสู่ระดับหนึ่ง เป็นเสียงตก แทนด้วยขีดสั้น ๆ เอียงซ้าย ( ˋ ) คล้ายเสียง โท ในภาษาไทย:

à è ì ò ù ǜ

5.วรรณยุกต์เสียงที่ห้า ไม่มีเครื่องหมาย เป็นเสียงของพยางค์ที่มีคำเสียงเบา:

a e i o u ü

การประสมเสียง

การประสมเสียงจะประกอบด้วย เสียงพยัญชนะต้น + เสียงสระ และใส่เสียงวรรณยุกต์ไว้ด้านบนของเสียงสระ โดยหากเสียงพยัญชนะที่แตกต่างกันไป ก็จะทำให้ความหมายของคำเปลี่ยนไปด้วยเช่นกัน เช่น

อักษรจีน พินอิน อักษรไทย ความหมาย
ม๊า แม่
หมา ป่าน
หม่า ม้า
ม่า ดุด่า
ma มะ หรือ, ไหม

การผันเสียง

1.เสียง 3 + เสียง 3 จะต้องผันการอ่านเป็น เสียง 2 + เสียง 3
Nǐ +hǎo   เป็น Ní + hǎo
稿(gǎo)纸(zhǐ)   อ่านเป็น   gáo zhǐ
早(zǎo)点(diǎn)  อ่านเป็น   záo diǎn
鼓(gǔ)掌(zhǎng) อ่านเป็น   gú zhǎng

2.เสียง 3 ที่อยู่หน้าเสียง 1 2 และ 4 จะเหลือแค่ครึ่งเสียง
好听hǎotīng
雨衣 yǔyī
简单jiǎndān
火车huǒchē
打折 dǎzhé
厨房 chúfáng
本来 běnlái
语文 yǔwén

3.เสียง 3 ติดกัน 3 พยางค์ หากเป็นคำเดียวกันให้อ่านเป็น 223
管理者 guǎnlǐzhě        อ่านเป็น guánlízhě
展览馆 zhǎnlǎnguǎn  อ่านเป็น zhánlánguǎn
洗澡水 xǐzǎoshuǐ         อ่านเป็น xízáoshuǐ
选举法 xuǎnjǔfǎ          อ่านเป็น xuánjúfǎ
水彩笔 shuǐcǎibǐ          อ่านเป็น shuícáibǐ
手写体 shǒuxiětǐ          อ่านเป็น shóuxiétǐ

4.เสียง 3 ติดกัน 3 พยางค์ หากแยกคำได้ ให้แยกคำก่อน
米老鼠 mǐ lǎoshǔ        อ่านเป็น mǐ láoshǔ
买雨伞 mǎi yǔsǎn       อ่านเป็น mǎi yúsǎn
打草稿 dǎ cǎogǎo       อ่านเป็น dǎ cáogǎo
小两口 xiǎo liǎngkǒu  อ่านเป็น xiǎo liángkǒu
老古董 lǎogǔdǒng      อ่านเป็น lǎogúdǒng
好整理 hǎo zhěnglǐ      อ่านเป็น hǎo zhénglǐ

5.不 หากอยู่หน้าเสียง 1 2 3 ให้อ่าน bù หากอยู่หน้าเสียง 4 ด้วยกัน จะผันเสียงเป็น bú

6.一 หากอยู่หน้าเสียง 1 2 3 ให้อ่าน yì หากอยู่หน้าเสียง 4 ด้วยกัน จะผันเสียงเป็น yí
一天 yì tiān
一盘 yì pán
一碗 yì wǎn
一万 yí wàn

 

การถอดเสียงภาษาจีนด้วย PINYIN (拼音)ตอนที่ 5

B
/ v \
ba
bai bāi bái bǎi bài
ban bān bǎn bàn
bang bāng bǎng bàng
bao bāo báo bǎo bào
bei bēi běi bèi
ben bēn běn bèn
beng bēng béng běng bèng
bi
bian biān biǎn biàn
biao biāo biǎo biào
bie biē bié biě biè
bin bīn bìn
bing bīng bǐng bìng
bo
bu

 

P
/ v \
pa
pai pāi pái pǎi pài
pan pān pán pàn
pang pāng páng pǎng pàng
pao pāo páo pǎo pào
pei pēi péi pèi
pen pēn pén pèn
peng pēng péng pěng pèng
pi
pian piān pián piǎn piàn
piao piāo piáo piǎo piào
pie piē piě piè
pin pīn pín pǐn pìn
ping pīng píng
po
pou pōu póu pǒu
pu
M
/ v \
ma
mai mái mǎi mài
man mān mán mǎn màn
mang māng máng mǎng
mao māo máo mǎo mào
me me
mei méi měi mèi
men mēn mén mèn men
meng mēng méng měng mèng
mi
mian mián miǎn miàn
miao miāo miáo miǎo miào
mie miē miè
min mín mǐn
ming míng mǐng mìng
miu miù
mo
mou mōu móu mǒu
mu
F
/ v \
fa
fan fān fán fǎn fàn
fang fāng fáng fǎng fang
fei fēi féi fěi fèi
fen fēn fén fěn fèn
feng fēng féng fěng fèng
fo
fou fǒu
fu

 

D
/ v \
da
dai dāi dǎi dài
dan dān dǎn dàn
dang dāng dǎng dàng
dao dāo dáo dǎo dào
de
dei dēi děi
den dèn
deng dēng děng dèng
di
dian diān diǎn diàn
diao diāo diǎo diào
die diē dié
ding dīng dǐng dìng
diu diū
dong dōng dǒng dòng
dou dōu dǒu dòu
du
duan duān duǎn duàn
dui duī duì
dun dūn dǔn dùn
duo duō duó duǒ duò
T
/ v \
ta
tai tāi tái tǎi tài
tan tān tán tǎn tàn
tang tāng táng tǎng tang
tao tāo táo tǎo tào
te
teng tēng téng
ti
tian tiān tián tiǎn tiàn
tiao tiāo tiáo tiǎo tiào
tie tiē tiě tiè
ting tīng tíng tǐng tìng
tong tōng tóng tǒng tong
tou tōu tóu tǒu tòu
tu
tuan tuān tuán tuǎn tuàn
tui tuī tuí tuǐ tuì
tun tūn tún tǔn tùn
tuo tuō tuó tuǒ tuò
N
/ v \
na
nai nǎi nài
nan nān nán nǎn nàn
nang nāng náng nǎng nàng
nao nāo náo nǎo nào
ne
nei něi nèi
nen nèn
neng néng
ni
nian niān nián niǎn niàn
niang niáng niàng
niao niǎo niào
nie niē nié niè
nin nín
ning níng nǐng nìng
niu niū niú niǔ niù
nong nóng nòng
nou nòu
nu
nuan nuǎn
nun nún
nuo nuó nuò
nüe nüè
L
/ v \
la
lai lái lài
lan lán lǎn làn
lang lāng láng lǎng làng
lao lāo láo lǎo lào
le
lei lēi léi lěi lèi
leng lēng léng lěng lèng
li
lia liǎ
lian lián liǎn liàn
liang liáng liǎng liàng
liao liāo liáo liǎo liào
lie liē liě liè
lin līn lín lǐn lìn
ling līng líng lǐng lìng
liu liū liú liǔ liù
lo lo
long lōng lóng lǒng lòng
lou lōu lóu lǒu lòu
lu
luan luán luǎn luàn
lun lūn lún lǔn lùn
luo luō luó luǒ luò
lüe lüè
G
/ v \
ga
gai gāi gǎi gài
gan gān gǎn gàn
gang gāng gǎng gàng
gao gāo gǎo gào
ge
gei gěi
gen gēn gén gěn gèn
geng gēng gěng gèng
gong gōng gǒng gong
gou gōu gǒu gòu
gu
gua guā guǎ guà
guai guāi guǎi guài
guan guān guǎn guàn
guang guāng guǎng guàng
gui guī guǐ guì
gun gǔn gùn
guo guō guó guǒ guò
K
/ v \
ka
kai kāi kǎi kài
kan kān kǎn kàn
kang kāng káng kàng
kao kāo kǎo kào
ke
ken kěn kèn
keng kēng
kong kōng kǒng kòng
kou kōu kǒu kòu
ku
kua kuā kuǎ kuà
kuai kuǎi kuài
kuan kuān kuǎn
kuang kuāng kuáng kuǎng kuàng
kui kuī kuí kuǐ kuì
kun kūn kǔn kùn
kuo kuò
H
/ v \
ha
hai hāi hái hǎi hài
han hān hán hǎn hàn
hang hāng háng hàng
hao hāo háo hǎo hào
he
hei hēi
hen hén hěn hèn
heng hēng héng hèng
hong hōng hóng hǒng hòng
hou hōu hóu hǒu hòu
hu
hua huā huá huà
huai huái huài
huan huān huán huǎn huàn
huang huāng huáng huǎng huàng
hui huī huí huǐ huì
hun hūn hún hùn
huo huō huó huǒ huò
J
/ v \
ji
jia jiā jiá jiǎ jià
jian jiān jiǎn jiàn
jiang jiāng jiǎng jiàng
jiao jiāo jiáo jiǎo jiào
jie jiē jié jiě jiè
jin jīn jǐn jìn
jing jīng jǐng jìng
jiong jiōng jiǒng
jiu jiū jiǔ jiù
ju
juan juān juǎn juàn
jue juē jué juě juè
jun jūn jùn
Q
/ v \
qi
qia qiā qiá qiǎ qià
qian qiān qián qiǎn qiàn
qiang qiāng qiáng qiǎng qiàng
qiao qiāo qiáo qiǎo qiào
qie qiē qié qiě qiè
qin qīn qín qǐn qìn
qing qīng qíng qǐng qìng
qiong qióng
qiu qiū qiú qiǔ
qu
quan quān quán quǎn quàn
que quē qué què
qun qūn qún
X
/ v \
xi
xia xiā xiá xià
xian xiān xián xiǎn xiàn
xiang xiāng xiáng xiǎng xiàng
xiao xiāo xiáo xiǎo xiào
xie xiē xié xiě xiè
xin xīn xín xǐn xìn
xing xīng xíng xǐng xìng
xiong xiōng xióng xiòng
xiu xiū xiǔ xiù
xu
xuan xuān xuán xuǎn xuàn
xue xuē xué xuě xuè
xun xūn xún xùn
Z
/ v \
za
zai zāi zǎi zài
zan zān zán zǎn zàn
zang zāng zǎng zàng
zao zāo záo zǎo zào
ze
zei zéi
zen zěn zèn
zeng zēng zèng
zi
zong zōng zǒng zòng
zou zōu zǒu zòu
zu
zuan zuān zuǎn zuàn
zui zuī zuí zuǐ zuì
zun zūn zǔn zùn
zuo zuō zuó zuǒ zuò
C
/ v \
ca
cai cāi cái cǎi cài
can cān cán cǎn càn
cang cāng cáng
cao cāo cáo cǎo cào
ce
cen cēn cén
ceng cēng céng cèng
ci
cong cōng cóng
cou còu
cu
cuan cuān cuán cuàn
cui cuī cuǐ cuì
cun cūn cún cǔn cùn
cuo cuō cuó cuǒ cuò
S
/ v \
sa
sai sāi sài
san sān sǎn sàn
sang sāng sǎng sàng
sao sāo sǎo sào
se
sen sēn
seng sēng
si
song sōng sóng sǒng sòng
sou sōu sǒu sòu
su
suan suān suàn
sui suī suí suǐ suì
sun sūn sùn
suo suō suǒ
Zh
/ v \
zha zhā zhá zhǎ zhà
zhai zhāi zhái zhǎi zhài
zhan zhān zhǎn zhàn
zhang zhāng zhǎng zhàng
zhao zhāo zháo zhào
zhe zhē zhé zhě zhè
zhei zhèi
zhen zhēn zhěn zhèn
zheng zhēng zhěng zhèng
zhi zhī zhí zhǐ zhì
zhong zhōng zhǒng zhòng
zhou zhōu zhóu zhǒu zhòu
zhu zhū zhú zhǔ zhù
zhua zhuā zhuǎ
zhuai zhuāi zhuǎi zhuài
zhuan zhuān zhuǎn zhuàn
zhuang zhuāng zhuǎng zhuàng
zhui zhuī zhuì
zhun zhūn zhǔn
zhuo zhuō zhuó
Ch
/ v \
cha chā chá chǎ chà
chai chāi chái chǎi chài
chan chān chán chǎn chàn
chang chāng cháng chǎng chàng
chao chāo cháo chǎo chào
che chē chě chè
chen chēn chén chěn chèn
cheng chēng chéng chěng chèng
chi chī chí chǐ chì
chong chōng chóng chǒng chòng
chou chōu chòu
chu chū chú chǔ chù
chua chuā
chuai chuāi chuái chuǎi chuài
chuan chuān chuán chuǎn chuàn
chuang chuāng chuáng chuǎng chuàng
chui chuī chuí
chun chūn chún chǔn
chuo chuō chuò
Sh
/ v \
sha shā shá shǎ shà
shai shāi shǎi shài
shan shān shǎn shàn
shang shāng shǎng shàng
shao shāo sháo shǎo shào
she shē shé shě shè
shei shéi
shen shēn shén shěn shèn
sheng shēng shéng shěng shèng
shi shī shí shǐ shì
shou shōu shóu shǒu shòu
shu shū shú shǔ shù
shua shuā shuǎ shuà
shuai shuāi shuǎi shuài
shuan shuān shuàn
shuang shuāng shuǎng
shui shuí shuǐ shuì
shun shǔn shùn
shuo shuō shuò
R
/ v \
ran rán rǎn ràn
rang rāng ráng rǎng rang
rao ráo rǎo rào
re
ren rén rěn rèn
reng rēng réng
ri
rong róng rǒng
rou róu ròu
ru
ruan ruán ruǎn
rui ruí ruǐ ruì
run rún rùn
ruo ruó ruò
เสียงสระที่ไม่มีพยัญชนะต้น
/ v \
a ā á ǎ à
ai āi ái ǎi ài
an ān ǎn àn
ang āng áng àng
ao āo áo ǎo ào
ou ōu óu ǒu òu
e ē é ě è
ei éi
en ēn èn
er ér ěr èr
ya
yan yān yán yǎn yàn
yang yāng yáng yǎng yàng
yao yāo yáo yǎo yào
ye
yi
yin yīn yín yǐn yìn
ying yīng yíng yǐng yìng
yong yōng yóng yǒng yòng
you yōu yóu yǒu yòu
yu
yuan yuān yuán yuǎn yuàn
yue yuē yuě yuè
yun yūn yún yǔn yùn
wa
wai wāi wái wǎi wài
wan wān wán wǎn wàn
wang wāng wáng wǎng wàng
wei wēi wéi wěi wèi
wen wēn wén wěn wèn
weng wēng wěng wèng
wo
wu

การถอดเสียงภาษาจีนด้วย PINYIN (拼音)ตอนที่ 6

เกณฑ์การเขียน Pinyin

1.พยางค์ i ที่ไม่มีพยัญชนะต้น จะต้องใช้ Y เป็นพยัญชนะต้น

เช่น yi(衣)、yɑ(呀)、ye (耶)、yɑo(腰)、you(忧)、yɑn(烟)、yin(因)、yɑnɡ(央)、yinɡ(英)、yonɡ(雍)。

 

2.พยางค์ u ที่ไม่มีพยัญชนะต้น จะต้องใช้ W เป็นพยัญชนะต้น

เช่น wu(乌)、wɑ(蛙)、wo(窝)、wɑi(歪)、wei(威)、wɑn(弯)、wen(温)、wɑnɡ(汪)、wenɡ(翁)

 

3.พยางค์ ü ที่ไม่มีพยัญชนะต้น จะต้องเขียนเป็น Yu เช่น yu(迂)、yue(约)、yuɑn(冤)、yun(晕)

4. เสียง iou / uei / uen จะต้องเขียนลดรูปเป็น iu / ui / un เช่น Niú(牛)/ Guī(归)/ Lùn(论)หากไม่มีเสียงพยัญชนะต้น จะเขียนเป็น you / wei / wen

 

5.เมื่อ ü ผสมกับ j / q / x / จะลดรูปเหลือแค่ u
เช่น  居、屈、虚 = jū, qū, xū ไม่สามารถเขียนเป็น jü / qü / xü
แต่ถ้าผสมกับ  n / l จำเป็นต้องรักษารูป ü ไว้ เช่น  女、吕 เขียนเป็น nǚ lǚ ไม่สามรถลดรูปเขียนเหลือ nǔ  / lǔ

 

6. j / q / x  ไม่สามารถผสมเสียงกับ u ได้ (คนละอันกับ ü)

 

7.สัญลักษณ์ วรรณยุกต์กำกับเสียง จะเขียนไว้บน สระ เท่านั้น

เมื่อสระในพยางค์เป็นสระเดี่ยว เครื่องหมายวรรณยุกต์จะใส่ไว้บนสระตัวนี้ เช่น bā mā

หากบนสระ i มีเครื่องหมาขวรรณยุกต์ ต้องลบจุดบน i ออก เช่น nǐ dì  ในกรณีที่สระ

ในพยางค์มีสองตัวหรือหลายตัว ให้ใส่เครื่องหมายวรรณยุกต์ไว้บนสระตัวหลักที่ออกเสียงก้องที่สุด) เช่น bǎi hǎo

โดยมีหลักการจำดังนี้
- สระเดี่ยวใส่บนนั้น
- มี a ให้ใส่บน a
- ไม่มี a จะใส่บน o หรือ e
- i และ u ที่เขียนติดกันให้ใส่ตัวหลัง 秋qiū / 吹chuī

8.การเขียนยึดเอาคำมาแบ่งเว้นวรรค 1 คำหากมี 2 พยางค์ต้องเขียนติดกัน
เช่น rén(人)、pǎo(跑)、pénɡyou(朋友)、yuèdú(阅读)、dànshì(但是)、fēichánɡ(非常)、  diànshì(电视)

หากเป็นคำที่เป็นคำรวมแล้วเกิดเป็นคอนเซปต์ของความหมายอื่น ๆ ให้เขียนติดกัน
เช่น ɡānɡtiě(钢铁)、hónɡqí(红旗)、duìbuqǐ(对不起)、chīdexiāo(吃得消)

คำนามประสมที่ค่อนข้างยาวให้ยึดเอาคำย่อยในการแบ่ง
เช่น
Jīngtǐguǎn gōnglǜ fàngdàqì(晶体管功率放大器)
Zhōnghuá Rénmín Gònghéguó(中华人民共和国)
Zhōngguó Shèhuì Kēxuéyuàn(中国社会科学院)
Yánjiūshēngyuàn(研究生院)
hóngshízìhuì(红十字会)
yúxīngcǎosù(鱼腥草素)
gǔshēngwùxuéjiā(古生物学家)

 

9.คำในรูปซ้ำให้เขียนติดกัน
เช่น  rénrén(人人) niánnián(年年) kànkàn(看看) shūoshuo(说说) dàdà(大大) hónghóng de(红红的) gègè(个个) tiáotiáo(条条) Yánjiū Yánjiū(研究研究) Chángshi Chángshi(尝试尝试) Xuěbái Xuěbái(雪白雪白) Tōnghóng Tōnghóng(通红通红)

 

10.คำซ้ำ แบบ AABB ให้เขียน - ขั้นกลาง
เช่น
Láilai-wǎngwǎng(来来往往)
Shūoshuo-xiàoxiào(说说笑笑)
Qīngqīng-chǔchǔ(清清楚楚)
Wānwān-qūqū(弯弯曲曲)
jiājiā-hùhù(家家户户)
qiānqiān-wànwàn(千千万万)

 

11.คำนามที่มีคำอุปสรรคหน้า(副、总、非、反、超、老、阿、可、无等) - หลัง (子、儿、头、性、者、员、家、手、化、们)ให้เขียนติดกัน
เช่น
fùbùzhǎng(副部长) zǒnggōngchéngshī(总工程师)fēijīnshǔ(非金属) fǎndàndào dàodàn(反弹道导弹)chāoshēngbō(超声波) fēiyèwù rényuán(非业务人员)zhuo(2)zi(桌子) mùtou(木头)chéngwùyuán(乘务员) yìshùjiā(艺术家)kēxuéxìng(科学性) xiàndàihuà(现代化)háizimen(孩子们) tuōlājīshǒu(拖拉机手)

 

12.คำนามที่มีคำบอกตำแหน่งต่อท้าย ให้เขียนแยกกัน
เช่น
shān shàng(山上) shù xià(树下)mén wài(门外)mén wàimiàn(门外面)hé li(河里) hé limiàn(河里面)huǎchē shàngmiàn(火车上面)xuéxiào pángbiān(学校旁边)Yǎngdìng Hé shàng(永定河上)Huáng Hé yǐnán(黄河以南)

แต่คำที่เกิดเป็นคำใหม่ซึ่งไม่ได้อยู่ในหลักการของคำบอกตำแหน่งแล้วให้เขียนติดกัน
Tiānshang(天上) dìxia(地下)Kōngzhōng(空中) hǎiwài(海外)

 

13. ชื่อกับแซ่ ให้เขียนแยกกัน  โดยใช้อักษรตัวใหญ่เขียนทั้งคู่ เช่น
Lǐ Huá(李华) Wáng Jiànguó(王建国)Dōngfāng Shuò(东方朔) Zhūgě Kǒngmíng(诸葛孔明)Lǔ Xùn(鲁迅) Méi Lánfāng(梅兰芳)Zhāng Sān(张三) Wáng Mázi(王麻子)

 

14.แซ่กับตำแหน่ง ให้เขียนแยกกัน แซ่ ให้เขียนตัวใหญ่ ส่วนตำแหน่งเริ่มด้วยอักษรตัวเล็ก
เช่น
Wáng bùzhǎng(王部长) Tián zhǔrèn(田主任)Lǐ xiānsheng(李先生) Zhào tóngzhì(赵同志)

15.คำอุปสรรคนำหน้าแซ่ “老”、“小”、“大”、“阿” ให้เขียนแยก และเขียนตัวใหญ่ทั้งคู่ เช่น
Xiǎo Liú(小刘) Lǎo Qián(老钱)Dà Lǐ(大李) ā Sān(阿三)
หากกลายเป็นคำเฉพาะไปแล้ว ให้เขียนติดกัน ขึ้นด้วยตัวใหญ่
Kǒngzǐ(孔子) Bāogōng(包公)Xīshī(西施) Mèngchángjūn(孟尝君)

 

16.ชื่อสถานที่ที่เป็นชื่อเฉพาะ ให้เขียนชื่อกับระดับของสถานที่แยกกัน เริ่มด้วยตัวใหญ่ทั้งคู่
เช่น
Běijīng Shì(北京市)Héběi Shěng(河北省)Yālù Jiāng(鸭绿江)Tài Shān(泰山)Dòngtíng Hú(洞庭湖)Táiwān Hǎixiá(台湾海峡)

17.ชื่อสถานที่ระดับตำบล หมู่บ้าน หรือ รวมกับคำนามอื่น ๆ เช่น สะพาน ร้านค้า ให้เขียนติดกัน
เช่น
Wángcūn(王村) Jiǔxiānqiáo(酒仙桥)Zhōukǒudiàn(周口店) Sāntányìnyuè(三潭印月)

18.ชื่อชาวต่างชาติให้ใช้วิธีการเขียนแบบสากล ไม่ต้องเป็นเสียงที่ถอดจากอักษรจีน ให้ใช้ชื่อที่เจ้าของชื่อใช้ เช่น
Ulanhu(乌兰夫) Akutagawa Ryunosuke(芥川龙之介)Ngapoi Ngawang Jigme(阿沛-阿旺晋美)Marx(马克思)Darwin(达尔文)Newton(牛顿)Einstein(爱因斯坦)Urumqi(乌鲁木齐)Hohhot(呼和浩特)Lhasa(拉萨)London(伦敦)Paris(巴黎)Washington(华盛顿)Tokyo(东京)

คำทับศัพท์ที่เป็นภาษาจีนแล้วให้เขียนติดกัน เช่น Fēizhōu(非洲) Nánmēi(南美)Déguó(德国) Dōngnányà(东南亚)

 

19.คำกริยา + คำช่วยให้เขียนติดกัน

Kànzhe(看着) jìnxíngzhe(进行着)Kànle(看了) jìnxíngle(进行了)Kànguo(看过) jìnxíngguo(进行过)

20. 了 ท้ายประโยคให้เขียนแยก เช่น Huǒchē dào le(火车到了。)

 

21.คำกริยา + กรรม ให้เขียนแยกกัน

Kàn xìn(看信) chī yú(吃鱼)Kāi wánxiào(开玩笑) jiànchéng(建成)Huàwéi(化为) dàngzuò(当做)Zǒu jìnlai(走进来) zhěnglǐ hǎo(整理好)jiànshè chéng(建设成) gǎixiě wéi(改写为)

 

22.คำคุณศัพท์ที่ซ้ำปละไม่ซ้ำคำ ให้เขียนติดกัน

Mēngmēngliàng(蒙蒙亮)Liàngtángtáng(亮堂堂)

 

23.คำคุณศัพท์กับคำขายด้านหลังจำพวก “些”、“一些”、“点儿”、“一点儿” ให้เขียนแยกกัน

dà xiē(大些) dà yīxiē(大一些)kuài diǎnr(快点儿) kuài yīdiǎnr(快一点儿)

 

24.คำสรรพนาม
24.1 คำบอกจำนวนพหูพจน์ให้เขียนติดกัน เช่น Wǒmen(我们) tāmen(他们)

24.2 คำสรรพนามบอกสถานที่และปฤจฉาสรรพนามให้เขียนแยก
zhè rén(这人) nà cì huìyì(那次会议)zhè zhī chuán(这只船)nǎ zhāng bàozhǐ(哪张报纸)“这”、“那”、“哪”和“些”、“么”、“样”、“般”、“里”、“边”、“会儿”、“个”,连写。zhèxiē(这些) zhème(这么)nàyàng(那样) zhèbān(这般)nàlǐ(那里) nǎlǐ(哪里)zhèbiān(这边) zhèhuìr(这会儿)zhège(这个) zhèmeyàng(这么样)

24.3 คำสรรพนามกับคำศัพท์ด้านหลังให้เขียนติดกัน เช่น
gè guó(各国) gè gè(各个)gè rén(各人) gè xuékē(各学科)měi nián(每年) měi cì(每次)mǒu rén(某人) mǒu gōngchǎng(某工厂)běn shì(本市) běn bùméng(本部门)gāi kān(该刊) gai gōngsì(该公司)wǒ xiào(我校) nǐ dānwèi(你单位)

 

25.ตัวเลขกับคำลักษณนาม

25.1 ตัวเลขตั้งแต่ 11 - 99 ให้เขียนติดกัน shíyī(十一) shíwǔ(十五)sānshísān(三十三) jiǔshíjiǔ(九十九)

25.2 ให้เขียนแยกหน่วยของเลขแต่ละหลัก jiǔyì ling qīwàn èrqiān sānbǎi wǔshíliù(九亿零七万二千三百五十六)liùshisān yì qīqiān èrbǎi liùshíbā wàn siqiān ling jiǔshíwǔ(六十三亿七千二百六十八万四千零九十五)

25.3 คำบอกลำดับ ให้ใช่ - ขั้นกลาง เช่น dì-yī(第一) dì-shísān(第十三)dì-èrshíbā(第二十八) dì-sānbǎi wǔshíliù(第三百五十六)

25.4 ตัวเลขกับลักษณนามให้เขียนแยกกัน
เช่น liǎng gè rén(两个人) yī dà wǎn fàn(一大碗饭)liǎng jiān bǎn wūzi(两间半屋子) wǔshísān réncì(五十三人次)表示约数的“多”、“来”、“几”和数词、量词分写。yībǎi duō gè(一百多个) shí lái wàn rén(十来万人)jǐ jiā rén(几家人) jǐ tiān gōngfu(几天工夫)“十几”、“几十”连写。shíjǐ gè rén(十几个人) jǐshí gēn gāngguǎn(几十根钢管)

 

 

26.คำที่ไม่ใช่คำประเภทเดียวกัน ให้เขียนแยกกัน

26.1 คำวิเศษณ์ + คำประเภทอื่น  hěn hǎo(很好) dōu lái(都来)gèng měi(更美) zuì dà(最大)bù lái(不来)yīng bù yīnggāi(应不应该) gānggāng zǒu(刚刚走)fēicháng kuài(非常快) shífēn gǎndòng(十分感动)

26.2 คำบุพบท + คำประเภทอื่น zài qiánmiàn(在前面) xiàng dōngbiān qù(向东边去)wèi rénmín fúwù(为人民服务) cóng zuótiān qǐ(从昨天起)shēng yú 1940 nián(生于1940年) guānyú zhègè wèntí(关于这个问题)

26.3 คำสันธาน + คำประเภทอื่น gōngrén hé nóngmín(工人和农民) bùdàn kuài érqiě hǎo(不但快而且好)guāngróng ér jiānjù(光荣而艰巨) Nǐ lái háishì bù lái?(你来还是不来?)

 

27.คำช่วยให้เขียนแยก
dàdì de nǚér(大地的女儿)Zhè shì wǒ de shū.(这是我的书。)Wǒmen guòzhe xìngfú de shēnghuó.(我们过着幸福的生活。)Shāngdiàn li bǎimǎnle chī de,chuān de,yòng de.(商店里摆满了吃的、穿的、用的。)mài qīngcài luóbo de(卖青菜萝卜的)Tā zài dàjiē shàng mànman de zǒu.(他在大街上慢慢地走。)Tǎnbái de gàosu nǐ ba.(坦白告诉你吧。)Tā yī bù yī gè jiǎoyìnr de gōngzuòzhe.(他一步一个脚印儿地工作着。)Shàonián zhī jiā(少年之家)zuì fādá de guójiā zhī yī(最发达的国家之一)

 

28.คำช่วยนำเสียง ให้เขียนแยก

Nǐ zhīdao ma?(你知道吗?)Zěnme hái bù lái a?(怎么还不来啊?)Kuài qù ba!(快去吧!)Tā shì bù huì lái de.(他是不会来的。)

 

29.คำอุทาน ให้เขียนแยก

A!Zhēn měi!(啊!真美!)Ng,nǐ shuō shénme?(嗯,你说什么?)Hm,zǒuzhe qiáo ba!(哼,走着瞧吧!)

 

30.คำเลียนเสียง ให้เขียนแยกตามพยางค์
Pa!(啪!) huahua(哗哗)Jiji-zhazha(叽叽喳喳)“honglong”yī shēng(“轰隆”一声)Dà gōngjī wo-wo-ti.(大公鸡喔喔啼。)“Du—”qìdí xiǎng le.(“嘟—”汽笛响了。)

31.คำสุภาษิต
31.1 หากแยกเป็น 2 คำได้ ให้ใช้ - ตรงกลาง เช่น céngchū-bùqióng(层出不穷) fēngpíng-làngjìng(风平浪静)àizēng-fēngmíng(爱憎分明) shuǐdào-qúchéng(水到渠成)yángyáng-dàguān(洋洋大观) píngfēn-qiūsè(平分秋色)guāngmíng-lěiluò(光明磊落) diānsān-dǎosì(颠三倒四)

31.2 หากแยกไม่ได้ให้เขียนติดกัน เช่น bùyìlèhū(不亦乐乎) zǒngéryánzhī(总而言之)àimònéngzhù(爱莫能助) yīyīdàishuǐ(一衣带水)húlihútu(糊里糊涂) hēibuliūqiū(黑不溜秋)diàoérlángdāng(吊儿郎当)

 

32.การใช้อักษรตัวใหญ่

32.1 พยางค์ขึ้นต้นประโยคหรือต้นบทกลอน ให้เขียนตัวใหญ่

32.2 คำนามเฉพาะให้เขียนตัวใหญ่ขึ้นต้น
Běijīng(北京) Chángchéng(长城) Qīngmíng(清明)由几个词组成的专有名词,每个词的第一个字母大写。Guójì Shūdiàn(国际书店)Hépíng Bīngguǎn(和平宾馆)Guāngmíng Rìbào(光明日报)

32.3 คำนามเฉพาะ + คำทั่วไป ให้เขียนติดกัน ข้างหน้าตัวใหญ่
Zhōngguórén(中国人)Míngshǐ(明史)Guǎngdōnghuà(广东话)已经转化为普通名词的,第一个字母小写。Guǎnggān(广柑) zhōngshānfú(中山服)Chuānxiōng(川芎) zàngqīngguǒ(藏青果)

33.การย้ายบรรทัด ให้ยึดพยางค์มาแยก และมี - ขั้นกลาง เขียนตัวเล็ก
guāng-míng(光明) ห้ามเขียนเป็น “gu-āngmíng”

 

34.คำที่มีการผันเสียง ไม่ต้องเปลี่ยนเสียงวรรณยุกต์ ให้ใส่วรรณยุกต์เดิม ยกเว้นต้องการสื่อเสียงอ่านจริงของคำหรือวลีหรือประโยคนั้น เป็นกรณีไป

yī jià(一架) yī tiān(一天) yī tóu(一头)yī wǎn(一碗) qīwàn(七万) qī běn(七本)bā gè(八个) qīshàng-bāxià(七上八下)bù qù(不去) bù duì(不对) bùzhìyú(不至于)

การถอดเสียงภาษาจีนด้วย PINYIN (拼音)ตอนที่ 6

เกณฑ์การเขียน Pinyin

1.พยางค์ i ที่ไม่มีพยัญชนะต้น จะต้องใช้ Y เป็นพยัญชนะต้น

เช่น yi(衣)、yɑ(呀)、ye (耶)、yɑo(腰)、you(忧)、yɑn(烟)、yin(因)、yɑnɡ(央)、yinɡ(英)、yonɡ(雍)。

 

2.พยางค์ u ที่ไม่มีพยัญชนะต้น จะต้องใช้ W เป็นพยัญชนะต้น

เช่น wu(乌)、wɑ(蛙)、wo(窝)、wɑi(歪)、wei(威)、wɑn(弯)、wen(温)、wɑnɡ(汪)、wenɡ(翁)

 

3.พยางค์ ü ที่ไม่มีพยัญชนะต้น จะต้องเขียนเป็น Yu เช่น yu(迂)、yue(约)、yuɑn(冤)、yun(晕)

4. เสียง iou / uei / uen จะต้องเขียนลดรูปเป็น iu / ui / un เช่น Niú(牛)/ Guī(归)/ Lùn(论)หากไม่มีเสียงพยัญชนะต้น จะเขียนเป็น you / wei / wen

 

5.เมื่อ ü ผสมกับ j / q / x / จะลดรูปเหลือแค่ u
เช่น  居、屈、虚 = jū, qū, xū ไม่สามารถเขียนเป็น jü / qü / xü
แต่ถ้าผสมกับ  n / l จำเป็นต้องรักษารูป ü ไว้ เช่น  女、吕 เขียนเป็น nǚ lǚ ไม่สามรถลดรูปเขียนเหลือ nǔ  / lǔ

 

6. j / q / x  ไม่สามารถผสมเสียงกับ u ได้ (คนละอันกับ ü)

 

7.สัญลักษณ์ วรรณยุกต์กำกับเสียง จะเขียนไว้บน สระ เท่านั้น

เมื่อสระในพยางค์เป็นสระเดี่ยว เครื่องหมายวรรณยุกต์จะใส่ไว้บนสระตัวนี้ เช่น bā mā

หากบนสระ i มีเครื่องหมาขวรรณยุกต์ ต้องลบจุดบน i ออก เช่น nǐ dì  ในกรณีที่สระ

ในพยางค์มีสองตัวหรือหลายตัว ให้ใส่เครื่องหมายวรรณยุกต์ไว้บนสระตัวหลักที่ออกเสียงก้องที่สุด) เช่น bǎi hǎo

โดยมีหลักการจำดังนี้
- สระเดี่ยวใส่บนนั้น
- มี a ให้ใส่บน a
- ไม่มี a จะใส่บน o หรือ e
- i และ u ที่เขียนติดกันให้ใส่ตัวหลัง 秋qiū / 吹chuī

8.การเขียนยึดเอาคำมาแบ่งเว้นวรรค 1 คำหากมี 2 พยางค์ต้องเขียนติดกัน
เช่น rén(人)、pǎo(跑)、pénɡyou(朋友)、yuèdú(阅读)、dànshì(但是)、fēichánɡ(非常)、  diànshì(电视)

หากเป็นคำที่เป็นคำรวมแล้วเกิดเป็นคอนเซปต์ของความหมายอื่น ๆ ให้เขียนติดกัน
เช่น ɡānɡtiě(钢铁)、hónɡqí(红旗)、duìbuqǐ(对不起)、chīdexiāo(吃得消)

คำนามประสมที่ค่อนข้างยาวให้ยึดเอาคำย่อยในการแบ่ง
เช่น
Jīngtǐguǎn gōnglǜ fàngdàqì(晶体管功率放大器)
Zhōnghuá Rénmín Gònghéguó(中华人民共和国)
Zhōngguó Shèhuì Kēxuéyuàn(中国社会科学院)
Yánjiūshēngyuàn(研究生院)
hóngshízìhuì(红十字会)
yúxīngcǎosù(鱼腥草素)
gǔshēngwùxuéjiā(古生物学家)

 

9.คำในรูปซ้ำให้เขียนติดกัน
เช่น  rénrén(人人) niánnián(年年) kànkàn(看看) shūoshuo(说说) dàdà(大大) hónghóng de(红红的) gègè(个个) tiáotiáo(条条) Yánjiū Yánjiū(研究研究) Chángshi Chángshi(尝试尝试) Xuěbái Xuěbái(雪白雪白) Tōnghóng Tōnghóng(通红通红)

 

10.คำซ้ำ แบบ AABB ให้เขียน - ขั้นกลาง
เช่น
Láilai-wǎngwǎng(来来往往)
Shūoshuo-xiàoxiào(说说笑笑)
Qīngqīng-chǔchǔ(清清楚楚)
Wānwān-qūqū(弯弯曲曲)
jiājiā-hùhù(家家户户)
qiānqiān-wànwàn(千千万万)

 

11.คำนามที่มีคำอุปสรรคหน้า(副、总、非、反、超、老、阿、可、无等) - หลัง (子、儿、头、性、者、员、家、手、化、们)ให้เขียนติดกัน
เช่น
fùbùzhǎng(副部长) zǒnggōngchéngshī(总工程师)fēijīnshǔ(非金属) fǎndàndào dàodàn(反弹道导弹)chāoshēngbō(超声波) fēiyèwù rényuán(非业务人员)zhuo(2)zi(桌子) mùtou(木头)chéngwùyuán(乘务员) yìshùjiā(艺术家)kēxuéxìng(科学性) xiàndàihuà(现代化)háizimen(孩子们) tuōlājīshǒu(拖拉机手)

 

12.คำนามที่มีคำบอกตำแหน่งต่อท้าย ให้เขียนแยกกัน
เช่น
shān shàng(山上) shù xià(树下)mén wài(门外)mén wàimiàn(门外面)hé li(河里) hé limiàn(河里面)huǎchē shàngmiàn(火车上面)xuéxiào pángbiān(学校旁边)Yǎngdìng Hé shàng(永定河上)Huáng Hé yǐnán(黄河以南)

แต่คำที่เกิดเป็นคำใหม่ซึ่งไม่ได้อยู่ในหลักการของคำบอกตำแหน่งแล้วให้เขียนติดกัน
Tiānshang(天上) dìxia(地下)Kōngzhōng(空中) hǎiwài(海外)

 

13. ชื่อกับแซ่ ให้เขียนแยกกัน  โดยใช้อักษรตัวใหญ่เขียนทั้งคู่ เช่น
Lǐ Huá(李华) Wáng Jiànguó(王建国)Dōngfāng Shuò(东方朔) Zhūgě Kǒngmíng(诸葛孔明)Lǔ Xùn(鲁迅) Méi Lánfāng(梅兰芳)Zhāng Sān(张三) Wáng Mázi(王麻子)

 

14.แซ่กับตำแหน่ง ให้เขียนแยกกัน แซ่ ให้เขียนตัวใหญ่ ส่วนตำแหน่งเริ่มด้วยอักษรตัวเล็ก
เช่น
Wáng bùzhǎng(王部长) Tián zhǔrèn(田主任)Lǐ xiānsheng(李先生) Zhào tóngzhì(赵同志)

15.คำอุปสรรคนำหน้าแซ่ “老”、“小”、“大”、“阿” ให้เขียนแยก และเขียนตัวใหญ่ทั้งคู่ เช่น
Xiǎo Liú(小刘) Lǎo Qián(老钱)Dà Lǐ(大李) ā Sān(阿三)
หากกลายเป็นคำเฉพาะไปแล้ว ให้เขียนติดกัน ขึ้นด้วยตัวใหญ่
Kǒngzǐ(孔子) Bāogōng(包公)Xīshī(西施) Mèngchángjūn(孟尝君)

 

16.ชื่อสถานที่ที่เป็นชื่อเฉพาะ ให้เขียนชื่อกับระดับของสถานที่แยกกัน เริ่มด้วยตัวใหญ่ทั้งคู่
เช่น
Běijīng Shì(北京市)Héběi Shěng(河北省)Yālù Jiāng(鸭绿江)Tài Shān(泰山)Dòngtíng Hú(洞庭湖)Táiwān Hǎixiá(台湾海峡)

17.ชื่อสถานที่ระดับตำบล หมู่บ้าน หรือ รวมกับคำนามอื่น ๆ เช่น สะพาน ร้านค้า ให้เขียนติดกัน
เช่น
Wángcūn(王村) Jiǔxiānqiáo(酒仙桥)Zhōukǒudiàn(周口店) Sāntányìnyuè(三潭印月)

18.ชื่อชาวต่างชาติให้ใช้วิธีการเขียนแบบสากล ไม่ต้องเป็นเสียงที่ถอดจากอักษรจีน ให้ใช้ชื่อที่เจ้าของชื่อใช้ เช่น
Ulanhu(乌兰夫) Akutagawa Ryunosuke(芥川龙之介)Ngapoi Ngawang Jigme(阿沛-阿旺晋美)Marx(马克思)Darwin(达尔文)Newton(牛顿)Einstein(爱因斯坦)Urumqi(乌鲁木齐)Hohhot(呼和浩特)Lhasa(拉萨)London(伦敦)Paris(巴黎)Washington(华盛顿)Tokyo(东京)

คำทับศัพท์ที่เป็นภาษาจีนแล้วให้เขียนติดกัน เช่น Fēizhōu(非洲) Nánmēi(南美)Déguó(德国) Dōngnányà(东南亚)

 

19.คำกริยา + คำช่วยให้เขียนติดกัน

Kànzhe(看着) jìnxíngzhe(进行着)Kànle(看了) jìnxíngle(进行了)Kànguo(看过) jìnxíngguo(进行过)

20. 了 ท้ายประโยคให้เขียนแยก เช่น Huǒchē dào le(火车到了。)

 

21.คำกริยา + กรรม ให้เขียนแยกกัน

Kàn xìn(看信) chī yú(吃鱼)Kāi wánxiào(开玩笑) jiànchéng(建成)Huàwéi(化为) dàngzuò(当做)Zǒu jìnlai(走进来) zhěnglǐ hǎo(整理好)jiànshè chéng(建设成) gǎixiě wéi(改写为)

 

22.คำคุณศัพท์ที่ซ้ำปละไม่ซ้ำคำ ให้เขียนติดกัน

Mēngmēngliàng(蒙蒙亮)Liàngtángtáng(亮堂堂)

 

23.คำคุณศัพท์กับคำขายด้านหลังจำพวก “些”、“一些”、“点儿”、“一点儿” ให้เขียนแยกกัน

dà xiē(大些) dà yīxiē(大一些)kuài diǎnr(快点儿) kuài yīdiǎnr(快一点儿)

 

24.คำสรรพนาม
24.1 คำบอกจำนวนพหูพจน์ให้เขียนติดกัน เช่น Wǒmen(我们) tāmen(他们)

24.2 คำสรรพนามบอกสถานที่และปฤจฉาสรรพนามให้เขียนแยก
zhè rén(这人) nà cì huìyì(那次会议)zhè zhī chuán(这只船)nǎ zhāng bàozhǐ(哪张报纸)“这”、“那”、“哪”和“些”、“么”、“样”、“般”、“里”、“边”、“会儿”、“个”,连写。zhèxiē(这些) zhème(这么)nàyàng(那样) zhèbān(这般)nàlǐ(那里) nǎlǐ(哪里)zhèbiān(这边) zhèhuìr(这会儿)zhège(这个) zhèmeyàng(这么样)

24.3 คำสรรพนามกับคำศัพท์ด้านหลังให้เขียนติดกัน เช่น
gè guó(各国) gè gè(各个)gè rén(各人) gè xuékē(各学科)měi nián(每年) měi cì(每次)mǒu rén(某人) mǒu gōngchǎng(某工厂)běn shì(本市) běn bùméng(本部门)gāi kān(该刊) gai gōngsì(该公司)wǒ xiào(我校) nǐ dānwèi(你单位)

 

25.ตัวเลขกับคำลักษณนาม

25.1 ตัวเลขตั้งแต่ 11 - 99 ให้เขียนติดกัน shíyī(十一) shíwǔ(十五)sānshísān(三十三) jiǔshíjiǔ(九十九)

25.2 ให้เขียนแยกหน่วยของเลขแต่ละหลัก jiǔyì ling qīwàn èrqiān sānbǎi wǔshíliù(九亿零七万二千三百五十六)liùshisān yì qīqiān èrbǎi liùshíbā wàn siqiān ling jiǔshíwǔ(六十三亿七千二百六十八万四千零九十五)

25.3 คำบอกลำดับ ให้ใช่ - ขั้นกลาง เช่น dì-yī(第一) dì-shísān(第十三)dì-èrshíbā(第二十八) dì-sānbǎi wǔshíliù(第三百五十六)

25.4 ตัวเลขกับลักษณนามให้เขียนแยกกัน
เช่น liǎng gè rén(两个人) yī dà wǎn fàn(一大碗饭)liǎng jiān bǎn wūzi(两间半屋子) wǔshísān réncì(五十三人次)表示约数的“多”、“来”、“几”和数词、量词分写。yībǎi duō gè(一百多个) shí lái wàn rén(十来万人)jǐ jiā rén(几家人) jǐ tiān gōngfu(几天工夫)“十几”、“几十”连写。shíjǐ gè rén(十几个人) jǐshí gēn gāngguǎn(几十根钢管)

 

 

26.คำที่ไม่ใช่คำประเภทเดียวกัน ให้เขียนแยกกัน

26.1 คำวิเศษณ์ + คำประเภทอื่น  hěn hǎo(很好) dōu lái(都来)gèng měi(更美) zuì dà(最大)bù lái(不来)yīng bù yīnggāi(应不应该) gānggāng zǒu(刚刚走)fēicháng kuài(非常快) shífēn gǎndòng(十分感动)

26.2 คำบุพบท + คำประเภทอื่น zài qiánmiàn(在前面) xiàng dōngbiān qù(向东边去)wèi rénmín fúwù(为人民服务) cóng zuótiān qǐ(从昨天起)shēng yú 1940 nián(生于1940年) guānyú zhègè wèntí(关于这个问题)

26.3 คำสันธาน + คำประเภทอื่น gōngrén hé nóngmín(工人和农民) bùdàn kuài érqiě hǎo(不但快而且好)guāngróng ér jiānjù(光荣而艰巨) Nǐ lái háishì bù lái?(你来还是不来?)

 

27.คำช่วยให้เขียนแยก
dàdì de nǚér(大地的女儿)Zhè shì wǒ de shū.(这是我的书。)Wǒmen guòzhe xìngfú de shēnghuó.(我们过着幸福的生活。)Shāngdiàn li bǎimǎnle chī de,chuān de,yòng de.(商店里摆满了吃的、穿的、用的。)mài qīngcài luóbo de(卖青菜萝卜的)Tā zài dàjiē shàng mànman de zǒu.(他在大街上慢慢地走。)Tǎnbái de gàosu nǐ ba.(坦白告诉你吧。)Tā yī bù yī gè jiǎoyìnr de gōngzuòzhe.(他一步一个脚印儿地工作着。)Shàonián zhī jiā(少年之家)zuì fādá de guójiā zhī yī(最发达的国家之一)

 

28.คำช่วยนำเสียง ให้เขียนแยก

Nǐ zhīdao ma?(你知道吗?)Zěnme hái bù lái a?(怎么还不来啊?)Kuài qù ba!(快去吧!)Tā shì bù huì lái de.(他是不会来的。)

 

29.คำอุทาน ให้เขียนแยก

A!Zhēn měi!(啊!真美!)Ng,nǐ shuō shénme?(嗯,你说什么?)Hm,zǒuzhe qiáo ba!(哼,走着瞧吧!)

 

30.คำเลียนเสียง ให้เขียนแยกตามพยางค์
Pa!(啪!) huahua(哗哗)Jiji-zhazha(叽叽喳喳)“honglong”yī shēng(“轰隆”一声)Dà gōngjī wo-wo-ti.(大公鸡喔喔啼。)“Du—”qìdí xiǎng le.(“嘟—”汽笛响了。)

31.คำสุภาษิต
31.1 หากแยกเป็น 2 คำได้ ให้ใช้ - ตรงกลาง เช่น céngchū-bùqióng(层出不穷) fēngpíng-làngjìng(风平浪静)àizēng-fēngmíng(爱憎分明) shuǐdào-qúchéng(水到渠成)yángyáng-dàguān(洋洋大观) píngfēn-qiūsè(平分秋色)guāngmíng-lěiluò(光明磊落) diānsān-dǎosì(颠三倒四)

31.2 หากแยกไม่ได้ให้เขียนติดกัน เช่น bùyìlèhū(不亦乐乎) zǒngéryánzhī(总而言之)àimònéngzhù(爱莫能助) yīyīdàishuǐ(一衣带水)húlihútu(糊里糊涂) hēibuliūqiū(黑不溜秋)diàoérlángdāng(吊儿郎当)

 

32.การใช้อักษรตัวใหญ่

32.1 พยางค์ขึ้นต้นประโยคหรือต้นบทกลอน ให้เขียนตัวใหญ่

32.2 คำนามเฉพาะให้เขียนตัวใหญ่ขึ้นต้น
Běijīng(北京) Chángchéng(长城) Qīngmíng(清明)由几个词组成的专有名词,每个词的第一个字母大写。Guójì Shūdiàn(国际书店)Hépíng Bīngguǎn(和平宾馆)Guāngmíng Rìbào(光明日报)

32.3 คำนามเฉพาะ + คำทั่วไป ให้เขียนติดกัน ข้างหน้าตัวใหญ่
Zhōngguórén(中国人)Míngshǐ(明史)Guǎngdōnghuà(广东话)已经转化为普通名词的,第一个字母小写。Guǎnggān(广柑) zhōngshānfú(中山服)Chuānxiōng(川芎) zàngqīngguǒ(藏青果)

33.การย้ายบรรทัด ให้ยึดพยางค์มาแยก และมี - ขั้นกลาง เขียนตัวเล็ก
guāng-míng(光明) ห้ามเขียนเป็น “gu-āngmíng”

 

34.คำที่มีการผันเสียง ไม่ต้องเปลี่ยนเสียงวรรณยุกต์ ให้ใส่วรรณยุกต์เดิม ยกเว้นต้องการสื่อเสียงอ่านจริงของคำหรือวลีหรือประโยคนั้น เป็นกรณีไป

yī jià(一架) yī tiān(一天) yī tóu(一头)yī wǎn(一碗) qīwàn(七万) qī běn(七本)bā gè(八个) qīshàng-bāxià(七上八下)bù qù(不去) bù duì(不对) bùzhìyú(不至于)

 

การถอดเสียงภาษาจีนด้วย PINYIN (拼音)ตอนที่ 3

12.Z

Z (จือ)

ฐานปลายลิ้น - หลังฟัน เสียงระเบิด – เสียดแทรกไม่มีลม เวลาออกเสียง ปลายลิ้นยื่นไปแตะหลังฟันบน แล้วขยับปลายลิ้นออกห่างเล็กน้อย ให้ลมหายใจเสียดแทรกออกมาจากช่องปาก เส้นเสียงไม่สั่นสะเทือน

13.C

C (ชือ)

ฐานปลายลิ้น-หลังฟัน เสียงระเบิด-เสียดแทรกมีลม ฐานที่เกิดเสียงเหมือนกับ z โดยส่วนใหญ่ แต่ต้องให้ลมหายใจพุ่งออกมาโดยแรงเต็มที่

14.S

S (ซือ)

ฐานปลายลิ้น-หลังฟัน เสียงเสียดเเทรก เวลาออกเสียง ปลายลิ้นอยู่ใกล้หลังฟันล่าง ลมหายใจจะเสียดแทรกออกมาจากช่องว่างระหว่างกลางลิ้นกับหลังฟันบน

สระของ zi, ci, si คือ สระปลายลิ้นส่วนหน้า  เสียง (อือ) จะใช้ตัว i มาแสดง เนื่องจากเสียง [i] อี ไม่ปรากฎอยู่หลัง Z, C,S ฉะนั้นสระ i (อือ) ใน zi, ci, si จะอ่านเป็นเสียง [i] (อี) ไม่ได้เป็นอันขาด

16.J

J (จี)

ฐานกลางลิ้น เสียงระเบิด-เสียดเทรกไม่มีลม เวลาออกเสียง ส่วนหน้าของกลางลิ้นแตะเพดานแข็ง ปลายลิ้นแตะหลังฟันล่าง ลมหายใจระเบิดและเสียดแทรกออกมาจากช่องระหว่างส่วนหน้าของกลางลิ้นกับเพดานแข็ง เส้นเสียงไม่สั่นสะเทือน

17.Q

Q (ชี)

ฐานกลางลิ้น เสียงระเบิด-เสียดแทรกมีลม ฐานที่เกิดเสียงเหมือนกับ j โดยส่วนใหญ่ แต่ต้องปล่อยลมหายใจแรงเต็มที่

18.X

X (ซี)

ฐานกลางลิ้น เสียงเสียดแทรก เวลาออกเสียง ส่วนหน้าของกลางลิ้นจะอยู่ใกล้กับเพดานแข็ง ลมหายใจเสียดแทรกออกมาตรงช่องนี้ เส้นเสียงไม่สั่นสะเทือน

19.Zh

Zh (จรือ)

ฐานปลายลิ้น-เพดานแข็ง เสียงระเบิด-เสียดแทรกไม่มีลม เวลาออกเสียงปลายลิ้นห่อตัวกระดกขึ้นไปเตะเพดานแข็ง จากนั้นจึงลดระดับลิ้นลงมา เกร็งปลายลิ้นเล็กน้อย พร้อมกับออกเสียง ลมหายใจระเบิดและเสียคแทรกออกมาระหว่างปลายลิ้น กับเพดานแข็ง เส้นเสียงไม่สั่นสะเทือน

20.Ch

Ch (ชรือ)

ฐานปลายลิ้น-เพดานแข็ง เสียงระเบิด-เสียดแทรกมีลม เวลาออกเสียง ฐานที่เกิดเสียงเหมือนกับ zh โดยส่วนใหญ่ แต่ต้องปล่อยลมหายใจแรงเต็มที่

21.Sh

Sh (ซรือ)

ฐานปลายลิ้น-เพดานแข็ง เสียงเสียดแทรกแบบชัด เวลาออกเสียงปลายลิ้นห่อตัวกระดกขึ้นไปอยู่ใกล้กับเพดานแข็ง ลมหายใจเสียดแทรกออกมาระหว่างปลายลิ้นกับเพดานแข็ง เส้นเสียงไม่สั่นสะเทือน

22.R

R (รือ)

ฐานปลายลิ้น-เพดานแข็ง เสียงเสียดแทรกแบบไม่ชัด เสียงข้างลิ้น เวลาเปล่งเสียง ตำแหน่งของลิ้นจะไกล้เคียงกับตำแหน่ง sh แต่ R เป็นเสียงเสียดแทรกซึ่งเส้นเสียงต้องสั่นสะเทือน

zhi chi shi ri นั้น เป็นสระปลายลิ้นส่วนหลัง สระที่เกาะอยู่ข้างหลัง เสียงอือ จะใช้ตัว i มาแทนเสียง เนื่องจากเสียง i (อี ) ในภาษาจีนกลางจะไม่ปรากฎอยู่หลัง Zh Ch Sh R ฉะนั้นสระ i ซึ่งอยู่หลัง Zhi Chi Shi Ri จะอ่านเป็น ( อี ) ไม่ได้

23.Y

Y (อี)

เสียงกึ่งสระ ใช้เขียนหน้ารูปสระ i และ ü ที่ไม่มีเสียงพยัญชนะต้น เช่น 1.ia เขียนเป็น ya  2.ün เขียนเป็น yun

24.W

w (อู)

เสียงกึ่งสระ ใช้เขียนหน้ารูปสระ u ที่ไม่มีเสียงพยัญชนะต้น เช่น ua เขียนเป็น wa 

การถอดเสียงภาษาจีนด้วย PINYIN (拼音)ตอนที่ 2

พยัญชนะต้น

333
3
1.B

B ( โป)

ฐานริมฝีปากบน-ล่าง เสียงระเบิดไม่มีลม เวลาออกเสียง ริมฝีปากบนและล่างจรดกัน กักลมหายใจไว้ในช่องปากแล้วเปิดริมฝีปากโดยฉับพลัน ปล่อยให้ลมระเบิดออก เส้นเสียงไม่สั่นสะเทือน

2.P

P (โพ)

ฐานริมฝีปากบน-ล่าง เสียงระเบิดมีลม ฐานที่เกิดเสียงเหมือนกับ b โดยส่วนใหญ่ เพียงแต่ลมหายใจที่ระเบิดพุ่งออกมาจะแรงกว่า เส้นเสียงไม่สั่นสะเทือน

3.M

M (โม)

ฐานริมฝีปากบน-ล่าง เสียงจมูกไม่มีลม เวลาออกเสียงริมฝีปากบนและถ่างจรดกันเพดานอ่อนและลิ้นไก่หย่อนลงปล่อยให้ลมหายใจออกมาทางโพรงจมูก เส้นเสียงสั่นสะเทือน

4.F

F (โฟ)

ฐานฟันบน-ริมฝีปากล่าง เสียงเสียดแทรก เวลาออกเสียงฟันบนจรดริมฝีปากล่าง ลมหายใจเสียดแทรกออกจากตรงกลาง เส้นเสียงไม่สั่นสะเทือน

5.D

D (เตอ)

ฐานปลายลิ้น เสียงระบิดไม่มีลม เวลาออกเสียง ปลายลิ้นแตะไว้ที่ปุ่มเหงือกบน กักลมหายใจไว้ในช่องปากแล้วเลื่อนปลายลิ้นลงมาโดยฉับพลัน ปล่อยให้ลมระเบิดออก เส้นเสียงไม่สั่นสะเทือน

6.T

T (เทอ)

ฐานปลายลิ้น เสียงระเบิดมีลม ฐานที่เกิดเสียงเหมือนกับ d โดยส่วนใหญ่ เพียงแต่ลมหายใจที่ระเบิดพุ่งออกจากช่องปากจะแรงกว่า เส้นเสียงไม่สั่นสะเทือน

7.N

N (เนอ)

ฐานปลายลิ้น เสียงจมูก เวลาออกเสียง ปลายลิ้นเตะไว้ที่ปุ่มเหงือกบน เพดานอ่อนและลิ้นไก่หย่อนลง แล้วเปิดโพรงจมูกให้ลมหายใจออก เส้นเสียงสั่นสะเทือน

8.L

L (เลอ)

ฐานปลายลิ้น เสียงข้างลิ้น เวลาออกเสียง ปลายลิ้นแตะไว้ที่ปุ่มเหงือกบน แต่อยู่หลังตำแหน่ง n เล็กน้อย ลมหายใจจะผ่านออกมาทางสองข้างของส่วนหน้าลิ้น   เส้นเสียงสั่นสะเทือน

9.G

G (เกอ)

ฐานโคนลิ้น เสียงระเบิด ไม่มีลม เวลาออกเสียง โคนลิ้นแตะเพดานอ่อน แล้วให้โคนลิ้นออกห่างจากเพคานอ่อน โดยฉับพลัน ปล่อยให้ลมหายใจระเบิดพุ่งออกมา เส้นเสียง ไม่สั่นสะเทือน

10.K

K (เคอ)

ฐานโคนลิ้น เสียงระเบิดมีลม ฐานที่เกิดเสียงเหมือนกับ k โดยส่วนใหญ่ แต่ต้องใช้ลมหายใจแรงเมื่อมันระเบิดพุ่งออกจากช่องปาก เส้นเสียงไม่สั่นสะเทือน

11.H

H (เฮอ)

ฐานโคนลิ้น เสียงเสียดแทรก เวลาออกเสียง โคนลิ้นอยู่ใกล้กับเพดานอ่อน ลมหายใจเสียดแทรกออกจากตรงกลางอย่างชัดเจน เส้นเสียงไม่สั่นสะเทือน

การถอดเสียงภาษาจีนด้วย PINYIN (拼音)ตอนที่ 1

ภาษามาตรฐานของภาษาจีนปัจจุบัน คือ ภาษากลาง (ผู่ทงฮว่า) ภาษาจีนกลางนั้นถือเอาสำเนียงปักกิ่งเป็นเสียงมาตรฐาน ถือเอาภาษาภาคเหนือเป็นภาษาถิ่นพื้นฐาน และถือเอาระบบการเขียนจากภาษาพูดยุคปัจจุบันอันเป็นแบบฉบับมาเป็นหลักเกณฑ์ทางไวยากรณ์

เนื่องจากอักษรจีนเป็นอักษรภาพ 1 ตัวอักษรโดยปกติจะมีเพียง 1 พยางค์ (แต่ก็มีตัวอักษรที่สร้างขึ้นช่วงปลายสมัยชิงที่เป็นอักษร 2 พยางค์) ซึ่งในการเรียนการสอนเราไม่สามารถถอดเสียงเสียงอ่านจากตัวอักษรจีนได้ ตัวอย่างเช่น ●★■ เราไม่สามารถอ่านเสียงจากสัญลักษณ์พวกนี้ได้ แต่ระบบตัวเขียนแบบประสมเสียงทำให้เราอ่านได้ ● คือ วงกลม ★ คือดาว ■ คือ สี่เหลี่ยม  โดยในภาษาจีนก่อนหน้านี้เคยใช้ระบบถอดเสียงอ่านแบบ 注音จู้อิน คือ การใช้เครื่องหมายกำกับเสียง ประดิษฐ์จากการลดรูปอักษรที่เป็นเกลักษณ์ของเสียงแต่ละเสียง แต่ต่อมาก็ได้คิดระบบการเขียนทับศัพท์ด้วยอักษรโรมัน (แค่อักษร ไม่ใช่เสียง) เรียกว่าระบบการประสมเสียง Pinyin 拼音 ซึ่งใช้เป็หลักในประเทศจีนและทั่วโลก จึงทำให้การเรียนการสอนภาษาจีนเป็นไปอย่างง่ายขึ้น

พยางค์ในภาษาจีนโดยทั่วไปประกอบด้วยสามส่วน คือ พยัญชนะต้น สระ เละเสียงวรรณยุกต์ พยัญชนะที่อยู่ส่วนหน้าของพยางค์ เรียกว่า พยัญชนะต้น นอกนั้นล้วนเป็นสระ เช่น  Bàn  ( 半 ครึ่ง)  พยางค์นี้ประกอบด้วยพยัญชนะต้น B และสระ an เสียงวรรณยุกต์ \ (เสียงที่ 4) ในบางพยางค์จะมีแต่เสียงสระ ไม่มีพยัญชนะต้น เช่น a (啊)เป็นเสียงเบาที่ไม่มีเสียงวรรณยุกต์

ในภาษาจีนปัจจุบัน มีพยัญชนะต้น 21 ตัว สระ 38 ตัว พยัญชนะต้นล้วนเป็นพยัญชนะเดี่ยวที่ไม่มีตัวควบกล้ำ ส่วนสระนั้น บ้างก็เป็นสระเสียงเดี่ยว ซึ่งเรียกว่า สระเดี่ยว เช่น e บางก็เป็นสระเสียงผสม ซึ่งเรียกว่าสระประสม เช่น a๐ และบ้างก็เปีนสระที่มีตัวสะกดเสียงจมูกพ่วงท้าย ซึ่งเรียกว่า สระประสมเสียงจมูก เช่น an ang

Picture23

ตำแหน่งเกิดเสียง

เสียงสระ

ตำแหน่งการเกิดเสียงสระ

ตารางนี้แนวนอน คือระบุตำแหน่งของเสียงสระ จากลิ้นตำแหน่ง หน้า กลาง หลัง และแนวตั้งเป็นการเปิดปาก แคบ - กว้าง

สระเดี่ยว  a o e i u ü

a

a อ้าปากกว้างที่สุด ตำแหน่งลิ้นต่ำที่สุด ริมฝีปากไม่ห่อกลม

o อ้าปากปานกลาง ตำแหน่งลิ้นกึ่งสูงและค่อนไปข้างหลัง ริมฝีปากห่อกลม

e

e อ้าปากปานกลาง ตำแหน่งลิ้นกึ่งสูงและค่อนไปข้างหลัง ริมฝีปากไม่ห่อกลม

หากอยู่หน้าหรือหลังตัว i หรือ ü จะออกเสียงเป็น เอ

i

i อ้าปากแคบที่สุด ริมฝีปากรี ตำแหน่งลิ้นสูงและค่อนไปข้างหน้า (หากไม่มีพยัญชนะต้นจะเขียนเป็น yi)

หากประสมกับกลุ่มพยัญชนะต้น z c s zh ch sh r จะออกเสียงเป็น อือ

u

u อ้าปากแคบที่สุด ริมฝีปากห่อกลมที่สุด ตำแหน่งลิ้นสูงและค่อนไปข้างหลัง (หากไม่มีพยัญชนะต้นจะเขียนเป็น wu)

u..

ü ตำเหน่งลิ้นสูงและค่อนไปข้างหน้า ออกเสียงคล้ายกับ i[i] อี แต่ริมฝีปากห่อกลม (หากไม่มีพยัญชนะต้นจะเขียนเป็น yu)

สระประสม

ในสระประสม 4 ตัว คือ ai ei ao และ ou นั้น เสียงส่วนหน้าของแต่ละตัวจะดังก้องและยาว แต่เสียงส่วนหลังจะเบาและห้วน ตลอดกระบวนการออกเสียงจาก เสียงส่วนหน้าไปสู่เสียงส่วนหลังนั้น จะเป็นเสียงผ่านแบบธรรมชาติและรื่นหู มิใช่เป็นแบบก้าวกระโคดระหว่างเสียงที่ผสมกันจะ ไม่มีการชะงักงันอย่างเด่นชัด

ai

ai ออกเสียง a ที่ลิ้นอยู่หลังก่อน แล้วค่อย ๆ ยกลิ้นให้สูงขึ้น ออกเสียงต่อไปจน ถึง i ซึ่งก็ถือ a ➜ i = ai

ei

ei ออกเสียง e ที่ลิ้นอยู่หน้าก่อน แล้วค่อย ๆ ยกลิ้นให้สูงขึ้นพร้อมกับหุบปากให้แคบลง ออกเสียงต่อไปจนถึง i ซึ่งก็คือ e ➜ I = ei

ao

a๐ ออกเสียง a ที่ลิ้นอยู่หลังก่อน แล้วค่อย ๆ ยกลิ้นให้สูงขึ้น รูปริมฝีปากค่อยๆ ห่อกลม ออกเสียงต่อไปจนถึง ๐ หรือ u (ตำแหน่งออกเสียงที่แท้จริงของ a๐ คือ au แต่เพื่อหลีกเสี่ยงมิให้ปะปนกับ an จึงเขียนเป็น a๐) ซึ่งก็คือ a ➜ o = ao

ou

ou ออกเสียง ๐ ที่รูปริมฝีปากค่อนข้างกลมก่อนแล้วริมฝีปากค่อย ๆ เปลี่ยนรูปเป็นห่อกลมยิ่งขึ้น ออกเสียงต่อไปจนถึง u ซึ่งก็คือ o ➜ u = ou

an เละ en ล้วนมีตัวสะกด n (น) อยู่ท้ายสระ เวลาออกเสียง n ปลายลิ้นยื่นไปข้างหน้าแตะไว้ที่ปุ่มเหงื่อกบน แล้วออกเสียงจมูก

an

เมื่อผสมเสียง an ให้ออกเสียง a ซึ่งลิ้นอยู่หน้าก่อน แล้วค่อยออกเสียงแท้ของ n ซึ่งก็คือ a ➜ n = an

en

เมื่อผสมเสียง en ให้ออกเสียงสระกลาง e ซึ่งลิ้นอยู่ในตำแหน่งที่ค่อนข้างเป็นธรรมชาติ ต่อจากนั้นออกเสียง n ซึ่งก็คือ e ➜ n= en

ส่วน ang, eng และ ong ล้วนมีตัวสะกด ng (ง) อยู่ท้ายสระ

-ng

เป็นเสียงจมูกฐานโคนลิ้น เวลาออกเสียงโคนลิ้นจะถอยไปแตะเพดานอ่อน เส้นเสียงสั่นสะเทือน ลมหายใจจะผ่านออกมาทางโพรงจมูก

ang

เมื่อผสมเสียง ang อันดับการออกเสียงคือ a ➜ ng = ang

eng

เมื่อผสมเสียง eng ให้ออกเสียงสระกลาง e ก่อน แล้วตามด้วยเสียง ng ซึ่งก็คือ e ➜ ng = eng

ong

เมื่อผสมเสียง ong ให้ออกเสียง ๐ ซึ่งห่อริมฝีปากกลมกล้ายกับ u แล้วตาม ด้วยเสียง ng ซึ่งก็คือ o ➜ ng = ong

ia

เมื่อผสมเสียง ia ให้ออกเสียง i (อี) ก่อน จากนั้นจึงลากเสียงท้ายให้เป็นเสียง a (อา) คือ i ➜ a = ia (หากไม่มีพยัญชนะต้นจะเขียนเป็น ya)

ie

เมื่อผสมเสียง ie ให้ออกเสียง i (อี) ก่อน จากนั้นจึงลากเสียงท้ายให้เป็นเสียง ȇ (เอ) คือ i ➜ e = ie (หากไม่มีพยัญชนะต้นจะเขียนเป็น ye)

iao

เมื่อผสมเสียง iao ให้ออกเสียง I (อี) ก่อน จากนั้นลากเสียง เป็น a (อา) และลากเสียงไปจนสุดที่ o คือ i ➜ a ➜o = iao (หากไม่มีพยัญชนะต้นจะเขียนเป็น yao)

iou (เขียนเป็น -iu)

เมื่อผสมเสียง iou ให้ออกเสียง I (อี) ก่อน จากนั้นลากเสียง เป็น o (โอ) และลากเสียงไปจนสุดที่ u คือ i ➜ o ➜ u = iou แต่สำหรับการเขียนให้เขียนเป็น iu เป็นเพียงการลดรูปการเขียน โดยการออกเสียงจริงยังต้องมีเสียง o (หากไม่มีพยัญชนะต้นจะเขียนเป็น you)

ian

เมื่อผสมเสียง ian ให้ออกเสียง I (อี) ก่อน จากนั้นลากเสียง เป็น a (อา) และลากเสียงไปจนสุดที่ n คือ i ➜ a ➜n = ian (หากไม่มีพยัญชนะต้นจะเขียนเป็น yan)

iang

เมื่อผสมเสียง iang ให้ออกเสียง I (อี) ก่อน จากนั้นลากเสียง เป็น a (อา) และลากเสียงไปจนสุดที่ ng คือ i ➜ a ➜ng = iang (หากไม่มีพยัญชนะต้นจะเขียนเป็น yang )

in

in ออกเสียง i ก่อน ตามด้วยเสียง n ซึ่งก็คือ i ➜ n = in (หากไม่มีพยัญชนะต้นจะเขียนเป็น yin)

ing

ing ออกเสียง i ก่อน ตามด้วยเสียง ng (ง) ซึ่งก็คือ i ➜ ng = ing (หากไม่มีพยัญชนะต้นจะเขียนเป็น ying)

iong

iong ออกเสียง i ก่อน ตามด้วย ong ซึ่งก็คือ i ➜ ong = iong  (หากไม่มีพยัญชนะต้นจะเขียนเป็น yong)

ua

ua ออกเสียง u ที่ลิ้นอยู่สูงและริมฝีปากห่อกลมเสียก่อน แล้วค่อยๆ ลดระดับลิ้นลงและอ้าปากให้กว้างขึ้น ริมฝีปากค่อยๆ เปลี่ยนเปีนรูปรี ออกเสียงไปจนถึง a ซึ่งก็คือ u ➜ a = ua (หากไม่มีพยัญชนะต้นจะเขียนเป็น wa)

u๐

u๐ ออกเสียง น ก่อน แล้วค่อย ๆ ลดระดับลิ้นลง รูปริมฝีปากเปลี่ยนจากห่อกลมเป็นกึ่งกลม ออกเสียงต่อไปจนถึง ๐ ซึ่งก็คือ u ➜ o = uo ผสมกับ b p m f จะเหลือแต่เหลือแค่ o เพราะเสียง b p m f มีเสียง u แฝงอยู่แล้ว (หากไม่มีพยัญชนะต้นจะเขียนเป็น wo)

uai

uai ออกเสียง u ก่อน แล้วออกเสียง ai ซึ่งก็คือ u ➜ ai uai (หากไม่มีพยัญชนะต้นจะเขียนเป็น wai)

uei (-ui)

uei ออกเสียง u ก่อน แล้วออกเสียง ei ซึ่งก็คือ u ➜ ei = uei เวลาเขียนจะลดรูปเหลือแค่ ui แต่ในการออกเสียงจะต้องออกเสียงเป็น uei ไม่ใช่อ่านว่า อุย แต่ต้องว่า เอวย (หากไม่มีพยัญชนะต้นจะเขียนเป็น wei)

uan

uan ออกเสียง u ก่อน แล้วออกเสียง an ซึ่งก็คือ u ➜ an = uan (หากไม่มีพยัญชนะต้นจะเขียนเป็น wan)

uang

uang ออกเสียง u ก่อน แล้วออกเสียง ang ซึ่งก็คือ u ➜ ang = uang (หากไม่มีพยัญชนะต้นจะเขียนเป็น wang)

uen (-un)

uen ออกเสียง u ก่อน แล้วออกเสียง en ซึ่งก็คือ u ➜ en = uen โดยรูปเขียนจะเหลือแค่ un (หากไม่มีพยัญชนะต้นจะเขียนเป็น wen)

ueng

ueng ออกเสียง u ก่อน แล้วออกเสียง eng ซึ่งก็คือ u ➜ eng =ueng (ผสมกับพยัญชนะต้นอื่น ๆ ไม่ได้ โดยจะอยู่ในรูป weng เท่านั้น)

üe

e ที่อยู่หลัง ü นี้ก็เช่นเดียวกับ e ที่อยู่หลัง ie อ่านว่า (เอ) ให้เขียนเป็น e ต้องออกเสียง ü ก่อน แล้วค่อย ๆ ลดระดับลิ้นให้ต่ำลง ริมฝีปากเปลี่ยนรูปจากห่อกลมเป็นไม่กลม ออกเสียงไปจนถึง e ซึ่งก็ถือ ü ➜ e= üe (üe จัดอยู่ในสระประสม เวลาเขียนประสมกับ j,q,x ให้ลดรูปเหลือแค่ ue) (หากไม่มีพยัญชนะต้นจะเขียนเป็น yue)

üan

üan ออกเสียง ü ก่อน แล้วออกเสียง an (โดยความจริงแล้ว a ใน an ตัวนี้มีตำแหน่งลิ้นที่สูงเล็กน้อย จะไม่เปิดปากกว้างเหมือน an) ซึ่งก็คือ ü ➜ an = üan (üan จัดอยู่ในสระประสมเสียงจมูก เวลาเขียนจะลดรูปเหลือแค่ uan) (หากไม่มีพยัญชนะต้นจะเขียนเป็น yuan)

ün

ün ออกเสียง ü ก่อน ตามด้วยเสียงแท้ของ n ที่เป็นเสียงจมูกส่วนหน้าซึ่งก็คือน ü ➜ n = ün ( ün จัดอยู่ในสระประสมเสียงจมูก เวลาเขียนจพเขียนเป็น un) (หากไม่มีพยัญชนะต้นจะเขียนเป็น yun)

er

เวลาออกเสียง อ้าปากเล็กน้อย ตำเหน่งลิ้นอยู่ตรงกลาง พร้อมกับออกเสียง e ปลายลิ้นต้องรีบห่อขึ้นไปแตะข้างบน er เป็นสระเดี่ยวที่พิเศษกว่าตัวอื่น ตัวr หลัง e เปีนเครื่องหมายแสดงว่าห่อลิ้นเท่านั้น มิได้ทำหน้าที่แทนเสียง และไม่ใช่ตัวพยัญชนะ r (รือ)

สามารถเป็นพยางค์โดยตัวเอง เช่น er (สอง) และสามารถเชื่อมต่อ กับสระตัวอื่นให้เป็นเสียง )บ /C วีธีเขียนสระ )บ/C นั้นคือเติม r ไว้ท้ายสระตัวเดิม เช่น nar, nar